فصل 2 [ بيع نسيه ] بيع نسيه عبارت است از فروختن چيزى را كه موجود باشد - و بر بايع اداء آن به تعجيل لازم باشد - به ثمن مؤجّل كه زمان لزوم اداء آن مؤخّر باشد ، و شرط است در صحّت نسيه كه زمان لزوم اداء ثمن آن معيّن باشد ، به نحوى كه محفوظ باشد از احتمال زياده و نقصان ، پس اگر معيّن نباشد مثل اينكه بگويد : « اين چيز را به تو فروختم و تن خواه را هر وقتى كه مىخواهى بده » باطل خواهد بود . و اگر بگويد : « هر وقتى كه توانستى بدهى بده » ، اين از بيع نسيه نخواهد بود ، بلكه داخل بيع نقد خواهد بود ، كه اداء ثمن موقوف بر تمكّن است ، و همچنين اگر بگويد : « فروختم اين چيز را به تو به اين طريق كه اگر نقد تن خواه آن را بدهى يك تومان ، و اگر نسيه بدهى تا فلان وقت دو تومان » ، باطل است ، و همچنين باطل است اگر بگويد : « فروختم تا فلان زمان به فلان مقدار ، و تا فلان زمان ديگر به فلان مقدار » . و امّا معاملات متعارفه ميان غالب مردمان كه در پيش بقّال يا بزّاز مىروند و جنس مىخرند به قصد اينكه تن خواه را بعد در وقت تمكّن يا نحو آن بدهند جايز است با تراضى طرفين ؛ زيرا كه داخل در بيع نقد